Is het talentmanagement of competentiemanagement?

In de reeks ‘kort-door-de-bocht-analyses’ 🙂

Het gebruik van de term ‘talentmanagement’ in een professionele context stoort me behoorlijk. Voor mij is talent immers

  1. een aangeboren ‘voorsprong’ in een bepaalde competentie; of
  2. een natuurlijke flair of gemak (easiness) bij het gebruik van een bepaalde competentie.

Een aangeboren ‘voorsprong’ in een bepaalde competentie betekent echter niet noodzakelijk dat de persoon die voorsprong benut of die competentie überhaupt maar aanwendt.  Ik ken mensen met een uitgesproken aanleg voor ritme maar niet actief met muziek bezig zijn. Afhankelijk van de persoonlijkheid kan in bepaalde gevallen talent zelfs een averechts effect hebben. Na een snelle, vlotte start in het aanleren van de competentie ontbreekt het doorzettingsvermogen om de competentie volwaardig verder uit te bouwen. Wie herkent niet de kinderen uit zijn vriendenkring die met groot gemak en beperkte inspanning de lagere en middelbare school passeren om het dan op de universiteit moeilijk krijgen?

De woordkeuze ‘voorsprong’ is daarom ook bewust gekozen. Het is niet omdat je geen talent hebt, je de competentie niet kan aanleren. Alleen kan het leertraject meer tijd in beslag nemen en zal men in vele gevallen niet het allerhoogste niveau kunnen bereiken. Maar dat hoeft ook niet steeds de betrachting te zijn. Opnieuw is het muzikale leerproces hiervoor heel illustratief (zie bijvoorbeeld ‘Een denkoefening: muzikaal talent en toewijding’).

Met andere woorden, talenten zijn een restrictieve subset van iemands competentieportfolio. Meer zelfs, bij bepaalde personen maakt hun talent zelfs geen onderdeel uit van hun actief competentieportfolio.

Daarom is het mijns inziens correcter te spreken over competentiemanagement. Het gaat om de skills, attitude en motivatie.

Advertisements